LEG XIIII

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
PDF
Article Index
Przejawy kultu cesarzy i członków rodziny cesarskiej
Początki kultu władców za Cezara i Augusta
Boskość cezarów
Zmiany po upadku dynastii julijsko-klaudyjskiej
Zanik i odnowienie kultu w dobie kryzysu
Bibliografia
All Pages

Przejawy kultu cesarzy i członków rodziny cesarskiej

Pod pojęciem kultu rozumieć należy cześć religijną oddawaną bóstwu. Jeśli natomiast będziemy rozważać kult cesarzy w czasach starożytnego Rzymu, musimy skupić się na objawach zachowań wobec władców i ich rodzin; zachowań, które wykraczają poza formy traktowania świeckiego władcy przez poddanych. W czasach cesarstwa rzymskiego połączono lojalność okazywaną władcy z pierwiastkiem religijnym tworząc specyficzny sposób traktowania sprawującego władzę jako istotę pośrednią między człowiekiem, a jednym z wielu bogów. Przejawy takiego kultu ukształtowały się na bazie wcześniejszych wierzeń i obyczajów.

Jednym z nich była wiara w boską charyzmę – wrodzony lub nabyty pierwiastek boski. Jego posiadacz miał przewyższać zwykłych ludzi; był jakby herosem pomiędzy światem bogów śmiertelników. Uważano, że wyróżnia się cnotami, bezpośrednio kontaktuje się z bogami, ma też niekwestionowane prawo do władzy nad innymi. Niektórzy Rzymianie szukali „dowodów” na posiadanie boskiej charyzmy wywodząc swój rodowód od bogów. I tak, Juliusz Cezar głosił swoje pochodzenie od Eneasza i Wenus, co miało mu zapewnić opiekę bogini tak jemu, jak i całemu państwu rzymskiemu. Na Współczesny Cezar Sykstus Pompejusz, syn Pompejusza Wielkiego, uważał się za syna  Neptuna i ku czci boskiego ojca aranżował różne obrzędy. Z kolei Marek Antoniusz powoływał się na pokrewieństwo z Dionizosem.



 
Banner